ضمیمه A. سنتز مزایا و مضرات اشکال مختلف IRC

کار تحلیلی OECD تعدادی از مزایا و معایب را مشخص کرده است که ممکن است در هنگام استفاده از رویکردهای مختلف برای IRC ، تحقق یابد. به طور خاص (OECD ، 2013 [1]) چهار مزایای بالقوه (سود اقتصادی ؛ پیشرفت در مدیریت ریسک ها و خارجی ها در مرزها ؛ کارآیی اداری ؛ و جریان دانش) و چهار هزینه بالقوه یا موانع برای IRC را شناسایی کرد (هزینه های حفظ همکاریعملکرد ، انعطاف پذیری برای همکاری ، از دست دادن واقعی یا درک شده حاکمیت ؛ و تنگناهای اجرای). این ضمیمه این مزایا و چالش ها را مانند (OECD ، 2013 [1]) خلاصه می کند ، تصدیق می کند که آنها به طور سیستماتیک اتفاق نمی افتد.

این ادبیات به طور کلی از این دیدگاه پشتیبانی می کند که همکاری نظارتی از طریق کاهش هزینه های معاملات و اقتصاد مقیاس منجر به افزایش اقتصادی می شود. پیش بینی می شود همگرایی نظارتی به بنگاهها اجازه دهد "از قراردادهای استاندارد ، اسناد و رویه ها برای دستیابی به اقتصاد مقیاس ، کاهش هزینه های جستجو و معامله استفاده کنند و چانه زنی را ساده کنند" (لازر ، 2001 [2]). مقررات یکسان باید با اجازه دادن به شرکت ها برای حفظ فرآیندهای تولید واحد ، به جای فرآیندهای متعدد برای تأمین رژیم های متعدد ، به کاهش هزینه تولید کمک کند (Drezner ، 2008 [3]). کاهش هزینه های حاشیه ای برای بنگاه های ناشی از افزایش همکاری نظارتی ، به نوبه خود باعث افزایش مازاد مصرف کننده و رفاه اجتماعی می شود (به عنوان مثال از طریق انتخاب بیشتر محصول ، قیمت های پایین تر ، دسترسی سریعتر به محصولات جدید) (Abbott and Snidal ، 2000 [4]). به طور مشابه ، افزایش به اشتراک گذاری اطلاعات مجاز با همکاری بیشتر باید منجر به کاهش صندوق های داخلی صرف شده برای تحقیقات علمی و سیاست های تکراری شود و منابع را آزاد کند که به نوبه خود می تواند به مصارف کارآمدتر اختصاص یابد. همکاری نظارتی می تواند دسترسی به بازار را بهبود بخشد و جریان تجارت و سرمایه گذاری را افزایش دهد. همانطور که ذکر شد (Drezner ، 2008 [3]) ، "ساختارهای نظارتی نامحدود و نامتناسب به عنوان موانع ضمنی برای تجارت".

در جاهایی که بیرونی ها از ماهیت جهانی برخوردار هستند ، تنظیم کننده ها قادر به پرداختن به آنها از زاویه داخلی خالص نخواهند بود. به طور معمول ، توانایی تنظیم کافی آلودگی صنعتی ، تجارت در مواد شیمیایی خطرناک ، بیماریهای عفونی ، تغییرات آب و هوا و مدیریت مؤثر خطرات مرزی برای اطمینان از اثربخشی اقدامات نظارتی ، نیاز به هماهنگی در کشورهای همسایه دارد. اگر اینگونه نباشد ، اقدامات نظارتی خطر سوء استفاده ، ناکارآمد یا سازگار نیست. بدون حتی ذکر مدیریت کالاهای جهانی ، در دنیای جهانی امروز ، سیاست های اتخاذ شده در یک حوزه قضایی احتمالاً پیامدهای فوق العاده ای قوی دارند ، تا حدی که ممکن است تقریباً غیرممکن باشد که برخی از اهداف سیاست ملی بدون در نظر گرفتن دقیق حاصل شود. زمینه بین المللیطبق گفته (استی و جورادین ، 2000 [5]) ، اگر تنظیم کننده ها تأثیرات فراتر از صلاحیت خود را نادیده بگیرند ، استانداردهای تعیین شده آنها به طور سیستماتیک بیش از حد مطلوب خواهند بود (اگر از مزایای نظارتی فرامرزی غافل شوند و در صورت عدم توجه به هزینه های نظارتی فرامرزی). این ممکن است تنظیم کننده ها را به منظور دستیابی به اهداف نظارتی ملی که به شدت تحت تأثیر حرکت آزادتر کالاها ، خدمات و افراد قرار دارند ، همکاری کنند. علاوه بر این ، همکاری نظارتی ممکن است باعث افزایش انطباق و کاهش خطرات یک مسابقه به پایین شود و به طور کلی تأثیر تنظیم داخلی را تقویت کند.

تقسیم کار در بین دولت ها و مقامات دولتی ، که در آن کشورها برای رفع مشکلات مشابه ، از جمله در سطوح دو جانبه ، منطقه ای و چند جانبه ، ممکن است منجر به صرفه جویی در هزینه های مهم اداری شود که به کشورها اجازه می دهد تا زمینه برنامه های نظارتی خود را منطقی کنند و دوباره کمیاب شوندمنابع عمومی به مناطقی با اولویت بالاتر. همکاری نظارتی "ممکن است از مشترک بودن موضوعاتی که تنظیم کننده ها در تمام سطوح دولت با آن سوء استفاده می کنند ،" منحنی یادگیری "را با توجه به نگرانی های جدید یا نوظهور کاهش دهند ، سرعت و اثربخشی اقدامات نظارتی در مورد مسائل مرزی را افزایش داده و کارآمد باشد. استفاده از اطلاعات کمیاب و منابع تحلیلی "(OECD ، 1994 [6]). شفافیت بیشتر همچنین ممکن است فرصت هایی را برای روابط اداری کارآمدتر با سایر کشورها ، به عنوان مثال ، از طریق ساده سازی و هماهنگی رویه های اداری فراهم کند. این سود ممکن است خاص و قابل اندازه گیری باشد ، یا ممکن است به طور مستقیم ، به عنوان مثال ، از طریق درک بهتر تعامل پیچیده بین اهداف چند سیاست ، که ممکن است تصمیم گیری ملی و هماهنگی سیاست را تسهیل کند ، کمتر حاصل شود.

انتقال شیوه های نظارتی خوب یک مزیت مهم IRC است. IRC تبادل اطلاعات در مورد شیوه های نظارتی بین کشورهایی را که دارای سیاست های مختلف هستند ، دسترسی به شیوه های خوب را تسهیل می کند و آن را به یک ابزار ظرفیت سازی تبدیل می کند. این نتیجه نشان دهنده یافته های موجود در ادبیات است.(Meuwese ، 2009 [7]) به عنوان مثال همگرایی در هنجارهای ارزیابی استاندارد و تنظیم نظارتی از طریق گفتگوی پیشرفته بین کمیسیون اتحادیه اروپا و دفتر مدیریت و بودجه ایالات متحده پیدا می کند. گفتگوی افقی هم دارای یادگیری (تبادل بهترین شیوه ها) و هم تسهیل کننده (کاهش موانع تجاری و بهبود مقررات خاص بخش) است. به طور مشابه ، طبق (Raustiala ، 2002 [8]) ، شبکه های ترنس دولتی اجازه می دهند "صادرات نظارتی" ، یعنی صادرات قوانین و شیوه های نظارتی ، که باعث همگرایی نظارتی در ایالات از طریق "اثرات شبکه" می شود. این اثر می تواند به ایجاد ظرفیت بوروکراتیک در کشورهای ضعیف تر کمک کند ، که به نوبه خود می تواند تنظیم داخلی را بهبود بخشد و از همکاری نظارتی پشتیبانی کند.

هزینه ها شامل هزینه های مستقیم زیرساخت هماهنگی، یعنی IGO، دبیرخانه ای است که برای مدیریت معاهدات، موسسه مدیریت شبکه و اقدام هماهنگ ایجاد شده است. علاوه بر این، تعدادی هزینه مستقیم و غیرمستقیم مربوط به توسعه همکاری و هرگونه تغییر در وضعیت داخلی داخلی است که همکاری با سایر حوزه های قضایی ممکن است مستلزم آن باشد. هزینه های دولت ها شامل زمان و منابعی است که باید در سرمایه سیاسی لازم برای انجام اصلاحات قانونی و اداری، بسیج بازیگران بوروکراتیک، لابی کردن بر قوه مقننه و آرام کردن گروه های ذینفع سرمایه گذاری شود. هزینه های غیرمستقیم مربوط به بازیگران خصوصی است که باید عملیات خود را به منظور مطابقت با مقررات جدید بازسازی کنند.

تفاوت های بین کشورها در رویه های نظارتی و/یا سیستم های قانونی یا سنت ها ممکن است تلاش ها برای غلبه بر اختلافات نظارتی را به طور چشمگیری پیچیده کند. در برخی موارد، مسیرهای نظارتی در حال حاضر عمیقاً ریشه دار شده اند و نزدیک شدن را دشوار می کنند. اگر غیرقابل حل نباشد، فقدان انعطاف پذیری نظارتی می تواند یک مانع اساسی برای IRC باشد. این می تواند اشکال مختلفی داشته باشد، از تفاوت در رویکردها به مفاهیم و مسائل کلیدی نظارتی، تا تغییرات در ساختار نهادی که روابط را نامتعادل می کند. موانع قانونی برای به اشتراک گذاری اطلاعات به عنوان موانع مکرر برای همکاری ارائه می شود. در ارتباط نزدیک، محرمانه بودن اطلاعات کسب و کار همچنان یک گلوگاه مهم است، به طوری که شرکت ها اغلب تمایلی به اشتراک گذاری اطلاعات محصول خود بین دولت ها در مرحله بررسی قبل از بازار ندارند.

موانع قابل توجهی غالباً در مواردی بوجود می آیند که همکاری نظارتی به عنوان به خطر انداختن اصل حاکمیت نظارتی یا به اندازه کافی متناسب با نیازهای یک کشور یا منطقه خاص دیده می شود. حتی در صورت تفسیر به عنوان به خطر انداختن منافع یا ارزشهای کلیدی ملی ، در بعضی موارد نیز می تواند در بعضی موارد حساس شود. تعدادی از محققان بر تأثیر نمایندگی اختیارات نظارتی بر مسئولیت پذیری تمرکز می کنند.(Howse ، 2012 [9]) به عنوان مثال موضوعات ذاتی کسری دموکراتیک ناشی از یک هیئت از اختیارات را برجسته می کند ، که در صورت مجاز بودن فعالیت های نظارتی تعاونی توسط نهادهای نماینده قانون اساسی صورت می گیرد. شفاف تر شدن همکاری نظارتی به حل این معضل کمک می کند. با این حال ، این ممکن است به قیمت کاهش اثربخشی همکاری های نظارتی باشد زیرا مزیت رایج دادن غیررسمی در آب و هوای اعتماد محدود می شود. در عمل ، بحث در مورد ترجیحات ملی و حفظ حاکمیت می تواند یک مطرح باشد. در عین حال ، در تعدادی از تجربیات IRC ، برخی از دست دادن حاکمیت و/یا به اشتراک گذاری صلاحیت ها به عنوان تعادل در یک موقعیت بین المللی قوی تر ، یعنی همکاری های نوردیک ، همکاری استرالیا-نیوزلند و اتحادیه بنلوکس تلقی می شود. واد

اقتصاد سیاسی همکاری های نظارتی مانند هر توافق نامه همکاری در ایالات و سایر ذینفعان پیچیده است. تعدادی از عوامل با هم ترکیب می شوند. طبق گفته ها (لازر ، 2001 [2]) ، ایالت ها ممکن است هماهنگ نباشند زیرا 1) آنها در حال مبارزه با دستاوردهای هماهنگی هستند. ب) معامله واقعی دستیابی به یک سازش پیچیده است ، یا سوم) نخبگان سیاسی اجاره سیاسی از عدم هرمونیزاسیون کسب می کنند. در بعضی موارد ، این همکاری ممکن است از بین برود زیرا به دلیل علاقه خاص تلقی می شود و اعتبار خود را از دست می دهد. در صورت عدم درک سود متقابل برای همه کشورهای شرکت کننده ، همکاری پایدار نخواهد بود. با این حال ، ممکن است هزینه ها و مزایای IRC به همان اندازه در سراسر کشورها گسترش نیافته و انگیزه های مختلفی به شرکا برای همکاری داشته باشد. برخی از مزایا نیز ممکن است توسط کشورها به راحتی قابل قبول نباشد و در حالی که IRC ممکن است به طور کلی سودمند باشد ، کشورها ممکن است در منافع جهانی عامل نباشند. علاوه بر این ، هنگامی که کشورها با هم کار می کنند ، همیشه امکان "سوار شدن آزاد" وجود دارد ، یعنی اینکه برخی از کشورها بدون تحمل هزینه همکاری ، مزایا را به دست می آورند. این ممکن است به طور معمول در تعدادی از مسائل زیست محیطی اتفاق بیفتد ، از جمله تغییرات آب و هوایی که وسوسه سواری آزاد قابل توجه است و بار عمل به طور مساوی بر روی همه قرار نمی گیرد و باعث بحث در مورد مکانیسم های جبران خسارت می شود.

فراتر از امضای توافق نامه ها و تعهد سطح بالا به همکاری نظارتی ، اجرای IRC به طور مشخص ممکن است با موانع پخش شود. این منطقه ای است که مطالعات موردی برای شناسایی چالش های مشخصی که ممکن است IRC ایجاد کند ، مفید است. چالش ها ممکن است مربوط به اجرای دشوار توافق نامه IRC یا عدم اثربخشی توافق برای دستیابی به اهداف آن باشد. طبق (لوی ، 2016 [10]) ، اثربخشی ترتیبات تعاونی به نوبه خود تحت تأثیر دو عامل است: از یک سو جامع بودن پوشش و از طرف دیگر اعتبار قانون. اعتبار قانون را می توان بیشتر به این موارد تقسیم کرد: i) قانونی بودن فرآیند قانون ؛ب) نظارت بر کیفیت ؛iii) کیفیت اجرای ؛و IV) مشروعیت نظارت و اجرای.

فراتر از مزایا و چالش های عمومی IRC که در ادبیات برجسته شده و در بالا مشخص شده است ، هر رویکرد خاص به IRC دارای نقاط قوت و ضعف است (جدول A A. 1).