اقتصاد جنگ جهانی اول

هزینه کل جنگ جهانی اول به ایالات متحده (WAS) تقریباً 32 میلیارد دلار یا 52 درصد از تولید ناخالص ملی در آن زمان.

آیا جنگ جهانی اول یک شکست اقتصادی بزرگ از گذشته در ایالات متحده ایجاد کرده است؟آیا اقتصاد ایالات متحده از برخی روشهای اساسی و ماندگار در نتیجه آن جنگ تغییر کرده است؟هیو راکف ، همکار تحقیقاتی NBER ، در مطالعه اخیر خود به این سؤالات پرداخته است تا پایان یابد ، در آنجا: اقتصاد ایالات متحده در جنگ جهانی اول (مقاله کار NBER شماره 10580). پس از بررسی بسیج و تأمین مالی ایالات متحده برای جنگ ، راکف نتیجه می گیرد که شاید بیشترین تأثیر جنگ جهانی اول تغییر در چشم انداز ایده های اقتصاد و نقش مناسب دولت در فعالیت های اقتصادی باشد.

با شروع جنگ ، اقتصاد ایالات متحده در حال رکود بود. اما یک رونق اقتصادی 44 ماهه از سال 1914 تا 1918 به دست آمد ، ابتدا وقتی اروپایی ها شروع به خرید کالاهای آمریکایی برای جنگ کردند و بعداً خود ایالات متحده به نبرد پیوستند. Rockoff می نویسد: "دوره طولانی بی طرفی ایالات متحده ، تبدیل نهایی اقتصاد را به مبنای زمان جنگ آسان تر از آنچه در غیر این صورت بود ، آسانتر کرد.""گیاهان و تجهیزات واقعی اضافه شدند و از آنجا که در پاسخ به خواسته های سایر کشورها که در حال جنگ هستند ، اضافه شدند ، آنها دقیقاً در بخش هایی که پس از ورود ایالات متحده آمریکا به جنگ نیاز به آنها بودند ، اضافه شدند."

ورود به جنگ در سال 1917 هزینه های عظیم فدرال ایالات متحده را که تولید ملی را از غیرنظامیان به کالاهای جنگی منتقل کرده بود ، آغاز کرد. بین سالهای 1914 و 1918 ، حدود 3 میلیون نفر به ارتش و نیم میلیون نفر به دولت اضافه شدند. به طور کلی ، بیکاری از 7. 9 درصد به 1. 4 درصد در این دوره کاهش یافته است ، تا حدودی به این دلیل که کارگران به مشاغل جدید تولیدی کشیده می شدند و به این دلیل که پیش نویس نظامی از بسیاری از جوانان از نیروی کار غیرنظامی خارج شد.

Rockoff کل هزینه جنگ جهانی اول را به ایالات متحده تقریبا 32 میلیارد دلار یا 52 درصد از تولید ناخالص ملی در آن زمان تخمین می زند. وی تأمین مالی تلاش های جنگ ایالات متحده را به شرح زیر تجزیه می کند: 22 درصد مالیات ، 58 درصد از طریق وام های مردم و 20 درصد در ایجاد پول. قانون درآمد جنگ در سال 1917 "سود اضافی" را مالیات می داد - سود بیش از مبلغی که با نرخ بازده سرمایه در یک دوره پایه تعیین می شود - حدود 20 تا 60 درصد و نرخ مالیات بر درآمد از 50،000 دلار افزایش یافته است. درصد در سال 1913 تا بیش از 18 درصد در سال 1918. در همین حال ، ویلیام گیبس مک آدو ، وزیر خزانه داری ، کشور را به اوراق قرضه جنگی تبدیل کرد و حتی به کمک ستاره های هالیوود و پیشاهنگان پسران نیز کمک کرد. شیوع مضامین وطن پرستی باعث ایجاد فشار اجتماعی برای خرید "اوراق قرضه آزادی" (و پس از آتش بس ، "اوراق قرضه پیروزی") شد ، اما در عمل ، اوراق قرضه جدید از زمان بازده ، فداکاری شخصی ملموس در خرید اوراق جنگی نکردند. در مورد این ابزارهای بدهی با آنهایی که در اوراق قرضه استاندارد شهرداری در آن زمان قابل مقایسه بودند ، قابل مقایسه بود. همانطور که راکف خاطرنشان می کند ، "انگیزه های میهنی برای تغییر قیمت بازار دارایی در طول جنگ کافی نبود."

به عنوان بخشی از تلاش های جنگ ، دولت آمریكا همچنین تلاش كرد تا فعالیت های اقتصادی را از طریق كنترل قیمت و تولید متمرکز كه توسط هیئت صنایع جنگ ، اداره مواد غذایی و اداره سوخت اداره می شود ، هدایت كند. راکوف قضاوت می کند که تأثیر کلی این برنامه ها بر منابع واقعی "بسیار کوچک" بود. زمان بندی نقش ایفا کرد ، زیرا برخی از آژانس ها فقط پس از ورود ایالات متحده به جنگ تأسیس شدند و زمان لازم را برای شروع تحقق نقش های خود گرفتند. همچنین ، مشکلات مدیریتی پدیدار شد. به عنوان مثال ، هیئت صنایع جنگی برای تعیین نظمی که تولید کنندگان قراردادهای دولتی را برای کالاهای صنعتی پر می کنند ، سعی در ایجاد "سیستم اولویت" داشتند. متأسفانه ، همه سیاستگذاران به ترتیب خود به بالاترین امتیاز ("A") دادند. رهبران سپس چندین رتبه اولویت بالاتر (مانند "A1") ایجاد کردند ، با همان نتیجه."جایگزین سیگنال های قیمت با اولویت ها به همان اندازه که به نظر می رسد ساده نیست."

سرانجام ، نویسنده میراث جنگ جهانی اول را برای اقتصاد ایالات متحده ارزیابی می کند. هنگامی که جنگ آغاز شد ، ایالات متحده بدهکار خالص در بازارهای سرمایه بین المللی بود ، اما پس از جنگ ، ایالات متحده سرمایه گذاری مقادیر زیادی را در سطح بین المللی ، به ویژه آمریکای لاتین آغاز کرد ، بنابراین "نقشی را که به طور سنتی توسط انگلیس و سایر صادرکنندگان سرمایه اروپا ایفا می کرد ، به دست آورد."با تضعیف انگلیس پس از جنگ ، نیویورک ظاهر شد "به عنوان مساوی لندن اگر نه برتر از این مسابقه به عنوان مرکز مالی پیشرو در جهان".

در مورد ایدئولوژی اقتصادی ، راکوف استدلال می کند که ، اگرچه دولت ایالات متحده در طول جنگ چنین نقش فعالی را در امور اقتصادی به عهده گرفت ، اما این تکامل نقش دولت را در صلح انجام نداد. افزایش بعدی در هزینه های فدرال عمدتاً ناشی از مسائل مربوط به جنگ (مانند مزایای جانبازان) بود و بیشترین آژانس های نظارتی زمان جنگ به زودی به دلیل تلاش سیاستمداران محافظه کار ناپدید شدند. با این وجود ، تجربه موفقیت آمیز در زمان جنگ "اعتماد به نفس در سمت چپ را افزایش داد که برنامه ریزی مرکزی بهترین راه برای برآورده کردن یک بحران ملی ، مطمئناً در زمان جنگ و احتمالاً در صلح است". این دیدگاه پس از رسیدن دموکرات ها در دوران رکود بزرگ ، به طور فزاینده ای اهمیت پیدا کرد. Rockoff توضیح می دهد: "تقریباً هر برنامه دولتی که در دهه 1930 انجام شد ، منعکس کننده جنگ جهانی اول بود. نویسنده نتیجه می گیرد که دامنه و سرعت گسترش دولت در دهه 1930 به دلیل تأثیر جنگ بر جهان دیدگاه جهانی رهبران اقتصادی و سیاسی جدید ، که به نوبه خود الهام بخش نسل های آینده اصلاح طلبان بودند ، بیشتر بوده است. راکف می نویسد: "برای آمریکا ، به طور خلاصه ،" مهمترین تأثیر طولانی مدت جنگ ممکن است در حوزه ایده ها باشد. "